busy weekend!

Zaterdag, op missie!
De grote truck van Missionarie of Charrity, gevuld met 7 van onze vrijwilligers, n duits koppel dat k nog al wel ns heb gezien, 2 Indische meisjes die zullen vertalen en 3 Sisters, een heleboel zakken met dekens, dozen vol medicatie en mijn eigen reistas vol kinderkleedjes, thats it, we zijn weg!

Achter in de tuck op gammele bankskes, allemaal braaf naast mekaar, iedereen best nerveus, nie exact wetend wat ons te wachten staat.
Na n hobbelig ritje van n goei half uur rijden we een iets smaller straatje in, wegdek duidelijk in minder goeie staat en een opvallend minder frisse omgevingslucht..
Ge zou bijna uwe neus willen dichtknijpen, tot ge de mensen ziet rondlopen en beseft dat zij daar wonen.. Voelt onbeschoft aan om onze neus dicht te knijpen in hun woonst?!

Wanneer we met de truck aan een of ander gebouw de binnenkoer willen oprijden, is het aan geroezemoes al duidelijk dat er heel wa volk op ons staat te wachten... Heeel wa volk! Shit, effe slikken.. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er meer dan 1000 man staat te drummen voor een plaatske!

Vanaf 5u in de ochtend beginnen de mensen van dit en omliggende dorpen zich op het plein te verzamelen, enkele personen houden zich bezig met iedereen te registreren en n kaartje te geven, wat enigzins een iets wat stuctuur int geheel geeft. Rond 10u stopt men met registreren, jammer want blijkbaar kan toch niet iedereen aan beurt komen hierdoor., ma ergens wel nodig om een stop in te roepen, de aantallen blijven toestromen, onze voorraden slinken heel gauw en in volle blakke zon slorpt het gauw al onze energie op.

We laden de truck uit, verdelen de groep ongeveer op dezelfde manker als eerder deze week, wondzorg in het gebouwtje, medicatie bedeling buiten, Zach en ik doen de mannen, we krijgen een beetje vertaalhulp en kunnen er direct invliegen.
Moeder en kind worden apart opgevangen, krijgen van onze Sisters een nieuw deken, wat koekjes én elke een nieuw kledingstuk voor de kleintjes! (onze eigen Belgische kleedjes, mercikes!!!) Ge had die snoetjes moeten zien! Ik heb t zelf van op n afstandje kunnen int oog houden, omdat ik voor mn mannen moest zorgen he., ma geweldig hoe content ze waren met dat ene broekske of tshirt, en bijna pijnlijk besef dat het voor hun zo speciaal was, snap je wat k bedoel? Een gedragen tshirtje van ons is voor hen een groot bijzonder geschenk..
Van fotos trekken is niks in huis gekomen, de Sister was er nie happy mee en khad er ook echt gene tijd voor. Helemaal opt einde kon k wel stiekem ene trekken van de binnenkoer., ma het geeft totaal nie weer hoe t er in werkelijkheid aantoe ging.
Een lange rij voor mijne neus, opvallend veel dezelfde klachten en vlotter dan ik dacht pik ik de woorden in Bengali op en begrijp al gauw wat ze ermee bedoelen.

Ik moet wel toegeven dat al snel dezelfde bedenking de kop opsteekt als eerder deze week, werkt deze manier van werken wel effectief?? In hoeverre gaat ons advies en medicatie correct genomen worden, in hoeverre klopt het wat men ons verteld., het valt me iets te erg op dat wanneer de voorganger een.flesje met hoestsiroop kreeg, dan hoest de volgende persoon 9 kans op 10 ook..
Maar wie ben ik om dit systeem af te breken, gezien de enorme hoeveelheid flesjes hoestsiroop, zijn de Sisters duidelijk op deze manier voorbereid en zullen dan ook zo gewend zijn.om te werken. Wat tegelijk betekend dat de patienten gewend zijn om op deze manier behandelt te worden, dus waarom.zou ik met mijn voor hier te gestructureerde manier van denken hun werkwijze afbreken? Wil niet zeggen dat ik er zomaar klakkeloos mee omga, ik probeer echt elke patient apart te bekijken, kijk tijdens hun verhaal naar hun ogen, nagels, probeer hun adem te ruiken, let op lichsamstaal, al dan niet hoest aanwezig, zoveel als mogelijk in de paar minuten dat je per persoon tijd kan nemen..

Overweldigend! Daar zijn we t allemaal over eens, met zn allen gelijk pertotal de truck terug in en we sluiten ons avontuur samen af met n kleine lunch bij de Sisters.


Zondag, bezoekje aan Nabon Jibon,in Howrad (noorden van Calcutta)
Het is n opvanghuis voor mentaal beperkte jongens, ze worden er opgevangen door de Fathers, hangt samen met de Missionaries of Charity.
Op zondag komen er al de kindjes van dorp samen en gaan er n 10tal van onze vrijwilligers naartoe om de kindjes te wassen en samen wat te spelen.
We worden al van ver enthousiast onthaald, overal springen ze tevoorschijn, lopen met ons mee, smeken om opgepakt en geknuffeld te worden.
Hier en daar zit een brutaal mondje tussen, er wordt al wel ns duwke gegeven en ik merk al heel gauw op dat in elk van deze mannekes een grote vechtlust zit..
Ik lees da bijna letterlijk in.hun ogen, deze mannekes hebben t nie simpel thuis.. Ze zijn niet erg proper., sommige hebben echt een vieze plasgeur bij zich, oude vieze kleren, ma allemaal.zo vrolijk en.levendig, geweldig!
We spelen wat met hen, dansen en ze sleuren maar al te graag met ons in het rond. Eentje kruipt bijna helemaal weg op mijne schoot, klein manneke dat volgens mij geen 2 jaar was, super schattig, grote heldere oogskes, dan smelt mn hartje weg.
Wanneer t tijd is voor de douche komt er heel wa deugnieterij boven. We spreken onderling af dat we met 4 van ons 4 meisjes tegelijk onder handen nemen, wijze beslissing :-)
Met n tuinslang vullen we de emmers, gewoon met n stuk zeep zepen we de kleintjes in, van kop tot teen int zeepsop, ze genieten er zichtbaar van, kei flink als we ze met de emmers koud water afspoelen.
Met 2 grote handdoeken moeten we t doen voor al onze meisjes, ongeveer toch n 40tal, en ze drummen maar al te graag rond de bus met kokkosolie voor hun haartjes.
Met wrang gevoel kleden we ze terug aan, gewoon dezelfde vuile kapotten kleren :-s

Hele klus om.ze allemaal min of meer op tijd klaar te krijgen, de iets ouderen proberen al n beetje meer privilege te krijgen, ze zonderen zich met n prive emmer af, puberkes in India :-)
Enfin, we krijgen ze allemaal fris, en na ons eigen tasje Chai is het tijd voor hun lunch.
Allemaal met grote ogen naast mekaar op de grond, bordje vol rijst en curry, en tot mijn opluchting werd er toch bijgeschept als ze dat vroegen. Wie weet wanneer en of ze deze week nog zon n fatsoenlijke maaltijd krijgen?? Met n banaan om.af te sluiten en dan verdwijnen ze allemaal terug de straat op. Die vechtlust waar ik van sprak, zo duidelijk dat deze mannekes moeten vechten, dat hun eten niet zomaar als vanzelf op hun bord verschijnt.. Struggle for life.. Dju seg, ik ben hier toch nie goe van, zo jong nog en al zo moeten vechten, da zou nog jong en onbezorgd moeten kunnen zijn..

Als we na de afwas en afscheid terug rijden, passeren we met onze bus langs de sloppenwijken rond het Howrad station, en wordt ons verteld dat er vele van onze kindjes wonen, de kleintjes die we just een douche gaven en hun buikje rond eten, lopen alweer op deze vuilnisbelten rond, met of zonder ouders, met of zonder dak boven hun hoofd,.. Pff
(hier vind je paar fotos van, Slumdog Calcutta?! Letterlijk)

Heavy weekend, best indrukwekkend, ik gun me in namiddag wat tijd om te bekomen, hetgeen we zagen heeft wa tijd nodig om door te dringen en te bezinken, ma kzou er zo terug invliegen als k kon! Voor mij ist toch n kleine moeite om zelf vuil en nat te worden, de dankbaarheid voor wat je doet is toch zo groot, je voelt onder de vrijwilligers dezelfde voldoening en dezelfde vragen houden ons allen bezig.. Godszijdank dat er zulke initiatieven bestaan, wat fantastisch dat ik de kans heb om er een.stukje van te mogen zijn én hoe blessed we zijn met ons eigen leventje...

Reacties 2

ma 16-10-2012 19:37

hier zit een fiere ma achter haar PC.daar kunnen nog veel iets van leren wat jij daar aant doen bent.toch altijd op je hoede zijn en voorzichtig wezen.
dikke kus van je paps en make
XXX

Marleen V 16-10-2012 20:37

Hallo Elske ,ik heb bewondering voor jou en het prachtig werk wat je ginder doet .We weten wel dat het ginder zo is maar er in de werelijkheid mee geconfronteerd worden doet zo pijn in het hart en de machteloosheid die je voelt doet ook wel pijn .Door jou verhalen beseffen wel weer eens in wat voor luxe wij ...onze kinderen en kleinkinderen leven !!! Lieve Els ,je geef jou een LIEFDEVOLLE KNUFFEL voor al het prachtige werk in India en de Liefde die jij daar geeft !!! xxxxx

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer