dobberen en hobbelen

Dobberen en hobbelen !!!   Na ons ontbijtbuffet een helikopter (lees tuktuk) gebeld. Met ons enig overgebleven schietgebedje  rijden we door onnoemelijk druk verkeer terug richting Ganges. Als we uit de tuktuk stappen, moeten we nog twee ronde punten oversteken waar ze alle richtingen oprijden, met alle denkbare voertuigen, dus ogen dicht, engelbewaarders roepen en joepie we zijn aan de overzijde. We hebben zowat alles zien passeren, Bella de koe, Mieke de geit, Ciske de rat, Sloef de woef en Piep de muis. Door een steegje, waar de plaatselijke bewoners hun inkopen doen, lopen we naar de boot waarmee we een trip op de Ganges gaan maken. We dobberen langzaam aan stroomopwaarts tot aan een gath waar crematies plaatsvinden. Vanop een afstand mochten we toekijken hoe men een overledene 5x onderdompelt in het heilige water van de Ganges en dan op de houtstapel gelegd werd, dan werden er verschillende lagen doeken opgelegd en vervolgens meer hout. Wat opviel was het gezicht van de overledenen, een glimlach van tevredenheid en een totaal ontspannen indruk. Foto’s nemen is niet toegestaan en uit respect voor de familie houden wij ons hier aan. De mensen die hier in Varanasi sterven, volgens het hindoe geloof, gaan recht naar de hemel, of zoals zij het zeggen, verkrijgen direct mocha en gaan ogenblikkelijk naar Nirwana. De crematies worden uitgevoerd en bijgewoond door mannen, vrouwen zijn niet toegelaten omdat deze te emotioneel zijn. Verdriet zou immers de ziel van de overledene vasthouden op aarde. Op onze terugvaart, zien we de wasgahts, waar stenen was tabletten in de Ganges liggen en waar de was ligt te drogen op de trappen. Een beetje verder doet de koe haar plasje en 2 meter verder staan ze zich uitgebreid te wassen, tanden poetsen inclusief, zegenen zichzelf met het water en nemen er zelfs een slokje van. Terug uit de boot gaan we hobbelen (wandelen is da volgens ons Els). Velen verkopers spreken ons aan naar gewoonte, come to my shop madam, maar we wimpelen ze beleefd maar kordaat af of negeren ze totaal. Op de trappen zien we drie Japannezen zitten die een klein handeltje sierraden tentoonstellen. We zetten ons erbij en ze vertellen ons een verhaal over hoe je je eigen geluksgevoel en dat van een ander kan verhogen zodat iedereen gelukkig kan zijn. We besluiten om allemaal dezelfde armbandjes te kopen die dan nog ter plaatse voor ons worden gemaakt. We zitten daar eigenlijk kei goed, voelen ons rustig en tevreden, een uitstekende plaats om het voorbijgaand leven te observeren.   De vrouw die onze armbandjes maakte, weet een goed plaatsje om Dosa te eten,  dus volgen we haar. Kris kras door kleine straatjes in de oude stad leidt ze ons naar een klein geïmproviseerd eetplaatsje. We overleggen eerst of we dit aandurven, want ons buikje moet gezond blijven. En ja ! Steetfood is een feit ! Kei lekker ! Hot en spicy maar héél lekker. Oh ja dosa is een krokante pannekoek gevuld met tomaat, ui, patatjes en een curypasta, geserveerd met een chutney saus. Verder hobbelen door een wirwar van straatjes, kleuren en geuren (ook goeie), af en toe Bela doorlaten en ogen tekort om alles te zien. Tweemaal zitten we ons opzij om een stoet van mannen die een draagberrie op hun schouders hebben met een overledene die gehuld is in prachtig oranje gewaad, door te laten. Ze zingen een mantra terwijl ze hun dierbare door de straten dragen naar de crematieplaats. Boven op het dak van een guesthouse gaan we een cola drinken en genieten van het uitzicht. Tot onze verbazing zijn we heel dicht bij een crematie gath. Terug hobbelen richting crematie gath waar we drie vuren zien branden en binnen kunnen zien in een open huis waar mensen gewoon op de grond liggen te wachten tot ze sterven.   We besluiten om ons een eindje verder terug op de trappen te zetten en de boel gaan af te kijken en te laten bezinken wat we allemaal gezien hebben. Op onze weg naar beneden, zien op een huis aangetekend staan hoe hoog de Ganges stijgt in het regenseizoen, we zijn op dat moment nog zeker 10 meter boven het huidige niveau van de Ganges, Hoog dus ! Op de trappen zetten we ons in de buurt van de aankomende boten. Een heel stel Indische dames heeft belangstelling voor ons, na veel namaste gewenst te hebben, besluiten ze ons is van dichterbij te komen bekijken en worden we door hen omringd. Het lijkt wel dat als wij hen namaste toewensen, zij meer geluk zouden hebben, dus zijn wij eigenlijk geluksbrengers. Terug hobbelen naar de Brown bread bakkery om een hapje te eten. Juist ! Zes verdiepingen hoog met de trap, kuitentraining ! Boven op het dak een ongelofelijk mooi zicht over Varanasi, zelfs de aapjes vonden het leuk dat we er waren. Ginger lemon honey gedronken met een vegi burger en fritjes, kei goei maar niet op te krijgen, veel te veel. De weg terug naar de hoofdstraat proberen te vinden in heel die wirwar van straatjes, dat is je vinger in de lucht steken en op goei gevoel gaan lopen.   We zijn uiteindelijk terug in het hotel geraakt met tuktuk. We zijn er alle drie over eens, kei plezante laatste dag samen gehad, beter kon niet ! Geëindigd met dessert op onze kamer, ijsje met banaan en chocolade, mmmmmmmmmmmmmm   Els te bed want moet om vijf uur op om haar trein naar Colcatta te halen, wij moeten om 10u op de luchthaven zijn voor onze vlucht naar Goa.   Jullie gaan nog van ons horen, maar de volgende week gaan we luieren en genieten op het strand. Als we iets te melden hebben, sturen we dit naar ons Els in Colcatta  en zet zij dit zo snel mogelijk op de blog.   See you !!!!

Reacties 1

Han 09-02-2013 11:28

Amai wat jullie allemaal zien en beleven,toch n droomreis he?
tof om te lezen! Geniet nog van n weekje op t strand grtjs

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer