kilometers op de reisteller

Ondertussen ist alweer maandag, tis ineens december en ik lees dat er sneeuwvlokjes vallen in Belgie!? My god, voor sneeuw ben k nog nie klaar zalle!

Dus, tis maansdag, mn laatste dagje Mangalore en sinds mn laatste post n hele week voorbij, ettelijke kilometers verder, vele reisuren bij op mn teller en weer wat ervaring en toch wat telleurstellingen rijker.

Van het onrustig verblijf in Coimbatoire,  naar de onverwachte natuurpracht en rust in Coonoor, telleurstellend gedoe met Toy Train, veel te koude en niet aan verwachtingen voldaan en licht gefrustreerd gemaakte verwarring in Ooty..
De ongemakkelijke ontmoeting met Mohammed in Mangalore, met 2 verwarrende dagen in een way over my lifestyle accomodatie en een paar heel oncomfortabele gesprekken tot gevolg.

Wie tussen de lijntjes door kan lezen kan mijn gedachtengang misschien al volgen, de voorbije week is volledig averechtsom verlopen dan ik had verwacht!
En daar gaat tblijkbaar om.. Die verwachtingen van me..

Ik heb deze week meer backpakkers ontmoet dan in die voorbije 10 weken samen en wat me heel rap opviel is dat we allemaal min of meer dezelfde reis beleven,  hoewel de meeste van ons op eigen tempo alleen reizen.. We volgen dezelfde reisgids, allemaal in gedachten om in het echte India te duiken,  het drukke toerisme te vermijden en de typische of the road plaatskes ontdekken.
Allemaal dezelfde frustraties (zelfs ik word t stillekes aan beu dat ze je constant int zak willen zetten, just becouse you're white or just becouse they can. En wat kunnen ze t zich hier toch onnodig moeilijk en ingewikkeld maken, grr), allemaal dezelfde telleurstellingen (alleman komt dees kanten uit voor de befaamde Toy Train en zonder zeveren, alleman moet zn plan aanpassen omdat t onverwacht volzet blijkt), dezelfde onverwacht verkleumde nachten met bijhorende niesbui in de ochtend,.. Heel opvallend!!

Hebbekik efkes 'sjans' gehad met mn out of the blue idee om een kleine tussenstop te maken in Coonoor,  het minst beschreven plaatsje in den Trotter, bij gevolg nam niemand anders van de 'Toy Train gedupeerden' dezelfde beslissing ik, maar van die hele week heen en weer gereis is me enkel dat plaatske echt bijgebleven, heeft me zo overwelmd door de rust en schoonheid, dat maakt voor mij al de andere teleurstellingen goe!

En laat net nu dat het enige zijn wat ik deze week niet verwacht had..
 Al de rest had k me min of meer toch een beeld van gevormd, naar uitgekeken en ik hoef het nie te herhalen, het voldeed zeker niet aan mijn verwachtingen..

Deze week kreeg ik de vraag in mn mailbox hoe t met de sponsercentjes gaat, welke zaken er al concreet gerealiseerd zijn..
Dikke merci daaroor, echt da meen k, het feit dat de vraag bovenkomt wil zeggen dat mn thuisfront nog alert mee volgt en mijn aanwezigheid hier nog niet als vanzelfsprekend neemt.  Bekijk ik dat juist?
Ik begon direct na te denken en nam me voor om gauw een tussentijdse oplijsting te posten, ik hou voor mezelf best flink bij wie wat en waar ik van onze steun voorzien,  maar dan kreeg ik t ineens efkes benauwd..
Wat als ze het thuis niet oke gaan vinden wat ik tot nu toe besteed heb, welke beslissingen ik heb genomen, welke centjes ik waar heb achtergelaten??
Wat als ik iemand teleurstel? Niet aan bepaalde verwachtigen voldoe..?

In het licht van dat grote besef van mijn teleurstellende week, was ik mezelf wel verplicht om gauw te stoppen met zo te denken, en om terug te gaan naar het begin van de trip..
Met de intentie vertrokken om met kleine dingen, met kleine bewegingen toch iets van verandering te bereiken.. En ik geloof dat ik dat tot nu toe overal een beetje heb gedaan.
Letterlijk overal een beetje centjes achtergelaten, overal in mn verhalen tussen de lijntjes terug te vinden, geen grote levensverschuivende giften, maar in mijn dagdagelijks leven hier als het ware doorgesijpeld.
.....
Bij het horen van Jenny haar verhaal, het jonge meisje dat in Calcutta in Dispencery werkt en vertaald voor ons vrijwilligers. Ze vertrouwde me zo spontaan haar verhaal toe, dat ze in december gaat trouwen, niet geheel omdat ze verliefd was of omdat ze graag wenste te trouwen, maar omdat het voor haar gezin makkelijker gaat zijn om 1 mond minder te moeten voeden.. Da kind offert zich in mijn ogen op om het haar ouders wat draaglijker leven te maken.. We hebben Jenny een bedrage voor haar huwelijk gegeven!
.....
Bij het horen vertellen over hoe de ouders van the brothers in hun kleine stoffige dorpje leven, trots op hun zonen die in de stad werken, zelf op de velden voor amper een inkomen te noemen dag en nacht werken, nog ettelijke kilometers moeten stappen voor een waterbron en bijgevolg nog in tamelijk primitieve hygienische omstandigheden leven. We hebben Akash een bijdrage toevertrouwd om een toilet te kunnen bouwen in het dorpje en daarmee niet alleen zijn gezin maar ook tantes en nonkels een hele stap vooruit geholpen!
.....
De tandenborstels, de extra kleedjes,.. zijn ondertussen her en der uitgedeeld, kindjes die aan straat op een vuil stuk karton toch trots hun haartjes zitten te kammen, glimmen van contentement als k ze n stuk zeep in hun pollen geef.
Het gezinneke dat leeft op de stoep op de weg die ik iedere dag neem richting Motherhouse, geen eigen huis, dag in dag uit onder de blote hemel. We hebben een groot stuk zeil gesponserd zodat ze nu toch droog kunnen slapen!
.....
Het gezinneke dat ik eerder geld gaf voor een 2de hands uniform zodat de vader voor werk kon gaan zoeken, dat liep ik meermaals op het lijf, we hebben hen warm eten en een nieu paar teenslippers voor hun dochterke gegeven!
.....
De bewonders van Sheshire home dat ik op mn laatste dag in Calcutta toch nog kon bezoeken. We hebben die dag fijn tijd samen doorgebracht, met verrassend leuke reacties op de ballonnen vant Rode Kruis en voor iedereen wat lekkers voorzien. Esther en Dadu, 2 super lieve bewoners die we elks een bedrag hebben toevertrouwd, dat ze kunnen gebruiken wanneer iemand van de bewonders ziek is of iets nodig heeft. De Sister in charge heb ik wat kleren en andere zeeptoestanden gegeven, bewust geen grote financiele steun, omdat we uit vertrouwde bron weten dat er twijfels bestaan over de oprechtheid van deze persoon.


Ik hoop dat niemand van me verwacht dat ik in cijfers ga spreken, want dan zal ik gegarandeerd teleurstellen. Om het veilig te houden hier open en bloot op het internet doe ik dat liever niet en ook bewust, omdat het daar voor mij niet om gaat.. Niet hoeveel ik kan uitgeven, maar het feit dat ik het kan uitgeven, doordat jullie me dat vertrouwen geven en letterlijk de centjes in mn pollen gaven.

Geef me jullie voorstellen, laat je mening horen, kheb nie liever dan zoals deze week de vraag te krijgen en zo te voelen dat jullie me nog mee opvolgen!
Maar stel alsjeblief geen grote verwachtingen zodat ik zou kunnen teleurstellen, dat zou me erg spijten.

Ik vertel graag in geuren en kleuren, en opt einde van de rit wil ik graag dat ieder die me op welke manier dan ook gesteund heeft weet waar onze Belgische centjes naartoe zijn gegaan, ma zoals het misschien wel opvalt in de verhalen, de rit verloopt alles behalve opt gemakske en vraagt ook heel wat tijd voor mezelf, dus als het voor iedereen oke is laat ik het nog even op Indian Time lopen en wordt alles wel vanzelf duidelijk.


Nu sinds vandaag stel ik mezelf een nieuwe vraag en is het dan ook niet toevallig dat ik dit verhaal net nu neerschrijf.... 
Ik nam vanmorgend deel aan een meeting van kleine vrouwen zelfhulpgroep hier in Mangalore en voor zover ik kan begrijpen en de beetjes die me vertaald werden, ging het om gezinnen met studerende kinderen en al dan niet steun van overheid in vorm van studiebeurs.De Sister die me vergezelde kon me niet geheel verklaren waarom sommige wel en andere geen bijdrage ontvingen, maar het ging hier vandaag over een paar dames die 200 of 400 roepie toegestopt kregen (das respectievelijk 2,8€ en 5.7€) en daar werd me in mijn ogen zo'n overdreven spel van gemaakt, een of andere belangrijke mens kwam dat als het ware officieel overhandigen, met al het chaotische papierwerk erbij..
Voor mij sloeg het op niks!
Daar sluit perfect bij aan, mn activiteit gisteren avond.
Dus, onze Sisters namen deel aan een open singing competition en namen me mee om te supporteren. Best gezellig, kerstliederen, de ene iets al betere groep na de andere op podium, met af en toe een vuurwerkpijl, en heel wat sjieke stoelen aan zijkant van podium.
Tussen elk optreden werden op groot scherm de namen van sponsors geprojecteerd, gebeurd bij ons ook, soort reclame, nog wel oke.
Ma dan tussen elke 2 optrdens werd die hele waslijst van namen telkens weer afgerammeld én na het hele evenement heeft het zonder overdrijven wel een gans uur "sponsorbedanking" geweest, alle dikke pieten.in die sjieke stoelen op da podium, met naam en gesponserd bedrag letterlijk overstelpt met bloemen, certificaten, soort van trofee, da ging er zo ver over!!
Er werd niet eens zo veel aandacht aan het omroepen van de winnaars van de eigelijke zangcompetitie zelf besteed!

Als ik er nadien met Sister Daphne over babbel, leert me dat niks nieuws, enkel bevestiging van wat ik hier de laatste weken meer en meer hoor, ervaar en ondervind..
Voorzichtig hoe mn woorden te nemen, maar dit is niet zo'n arm en onderontwikkeld land als men denk, of wil dat men denkt. Ik ga me niet te sterk uitspreken maar puur financieel gezien is hier een macht die de onbalans volgens mij heel bewust in onbalans wil houden...
Ik heb altijd gedacht dat het kastensysteem.vooral het geheel van "armen blijven arm en rijken blijven rijk" in stand houden, maar meer en meer moet ik die mening herzien..

Dat wringt me en doet me nu nog meer denken en afwegen waar ik het beste aan doe, welke mensjes echt onze steun kunnen gebruiken, welke organisatie is oprecht te vertrouwen, ik probeer nog meer gefocust te zijn om niet meer in de "bedelaar van Calcutta" val te lopen..
Niet zo eenvoudig. Ma we doen ons best! 

Lieve Thuisfront, laat je gerust horen, hoe meer nieus en feedback, hoe liever! :-) 

For now, 
love you all xx 

Reacties 3

ma 03-12-2012 15:49

wat jij met onze sponsercentjes doet ,denk dat jij alleen da het beste aanvoeld .tis niet da ge daar alles moet uitdelen er zijn hier misschien ook wel projecten die een steentje in de rug kunnen gebruiken.
ben wel trots op je dat je dat allemaal in je eentje doet.
welle hebben goe praten doe dit of doe dat maar,laat ze maar is beginnen .doe zo voort lieve meid
dikke kus van je make.XXX

Stein 03-12-2012 21:01

Niet klaar voor sneeuw? Wij ook niet zenne. Bah!

Leuk te horen dat je ginds zoveel voldoening haalt uit wat je doet. Schitterend!

Tot gauw!
Stein
x

Kristel 04-12-2012 07:56

Hey schattemieke,
Ik zie er echt naar uit om da land te leren kennen als ik dit allemaal lees. Hou je adressen maar goed bij want wij nemen ook sponsormateriaal mee. Ben blij dat jij zo geniet en wij zijn ook nie klaar voor sneeuw zalle, brrrrrrr te koud en te nat.
Maar ik mis je, nen mega knuffel nu virtueel maar als je terug bent int echt.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer