life at the dispencery

There's a crac in everything, that's how the light gets in


Leonard Cohen op iPod en zacht heimwee gevoel naar fijne zomer..
India staat voor mij echt gelijk aan Heel Erg Intens Leven, niet anders te verwoorden. De voorbije dagen zijn zo snel en toch in vol bewustzijn voorbij gegaan.
Met gedachten heel erg dichtbij mn eigen gezin, ginder heel ver weg in Yellow (fantastisch om ze dat hier te vertellen over mn hometown, maakt ons ineens net iets meer dan alleen good chocolat and beer, hehe)

Opvallend detail, de bedelaar waar k in vorige blog over schreef, is verdwenen.. Echt, kheb hm niemeer gezien na die bewuste avond. Dat wil wel iet zeggen geloof ik, mogelijk is hij zelf strategisch van plaats verandert, of heeft men hem zelfs vedwongen, don't know, ma ik geloof al lang niet meer int "toeval" overduidelijk hier. Alleen maar te hopen da de mens geen moeilijkheden door mijn toedoen..

Het is me sindsdien ook opgevallen dat er toch duidelijk verschil te merken is tussen degene die zich op die "bedelende" manier presenteren en de daklozen onder ons, de medemens die echt n extra steuntje zou kunnen gebruiken, maar dat niet lettelijk voor mn voeten gooit.. Het wringt me n beetje dat t me nie eerder opviel, dak er toch nog zo naief in blijk te zijn.
Net vandaag liep ik terug op de man van het 2de hands uniform, met het vrolijke dochterke en zijn bezorgde vrouwke, van het roze muskietennet.
Heel opvallend, ze zorgen er allemaal een stuk minder verzorgd uit, ze lopen op blote voeten, terwijl ik zeker weten dat ze eerder slefferkes aan hadden (verkocht? Gestolen?) De man verteld me toch een job te hebben nu, pas na n maand werk uitbetaald krijgt. Ze hebben honger.. En ik meen toch een vleug van alcohol in zijn adem te ruiken.. Ze lopen klein stukje met me mee, ik zoek wat te eten voor hen en betaal dat in hun plaats. De man bazelt dat hij als hij zn pree krijgt mij gaat terugbetalen, en geeft me uit dankbaarheid zijne paternoster. Ik durf da eigelijk nie aannemen, ma krijg ook geen kans om te weigeren, hij hangt het om mijn hals en het begint gelijk te stortregenen, ik moet me gauw verder haasten.
Iets in mij zegt dat dat verhaal nog niet uit is...

Ik weet niet hoe het weekend er in Belgie uitzag, ma het mijn was voorbeeldig! :-) ik geloof da onze Sisters heel tevreden waren, hehe. Sister Marcy Maria is voor ons vrijwilligers verantwoordelijk en ze doet da echt wel goe. Ze maakte graag tijd voor n babbeltje, ze is best mee met haar tijd en maakt zich oprecht zorgen om onze veiligheid. Ik geef me op om n namiddag shift in het kleine museum van onze Moeder Theresa te doen, gewoon aanwezig zijn en de bezoekers verwelkomen, ondertussen wat envelopkes vouwen en in mn eigen boek lezen, kan erger zalle. Ze komt rustig bij me zitten en onze babbel wordt best diepzinnig.. Aangenaam en geruststellend.
Op zondag krijg ik zo spontaan ne grote glimlach als ik op haar uitnodiging inga en mee kom genieten van hun Thanksgiving (op 7oktober werd de Congregatie van Moeder Theresa, Missionary of Charity, opgestart en dat wordt jaarlijks gevierd door n ganse dag te de rozenkrans te bidden) I told you, voorbeeldig ;-) eigelijk voel ik een diep respect voor deze nonnekes, kvind ze geweldig!
Als ik lees in mn boek over het leven van Moeder Theresa, "don't do big things, do little things but do them with big love" dan weet ik dat ik.op dit moment nie perfecter dan hier kan zijn.

S'avonds komt ze me nog gauw aan mn mouw trekken en.vraagt of k zin heb in n extra jobke. Blijkbaar hebben we ergens in Calcutta nog n Dispencery en kunnen ze daar nog wel hulp gebruiken. Ergens zegt een stemmeke in mij voorzichtig te zijn, ik ben na mn ochtend shift meestel zo moe, dak content ben dak effe n dutje kan doen, ma in alle spontaniteit en.door haar enthousiasme zeg k gauw ja natuurlijk!

Oh dear lord, nu begint dus het echte werk! Toegegeven, het werk in Dispencery met medicatie en al is vermoeiend omdak er zo alert moet zijn en geeft voldoening omdat het echt nodig is voor degene die naar ons toekomen, maar het werk da me hier lig te wachten, das echt datgene waar ik voor hier ben!
Het is een klein plaatske, ergens achter platform 9a/b van het razend drukke station Seabal verscholen, de sloppenwijk in dus. Blijkbaar ene sympathieke Indier, Peter genoemd, stelt zijn 2kamer tellend huizeke ter beschikking voor ons, en leg al ons materiaal al netjes voor ons klaar. 10tal patienten zitten al te wachten, de meeste komen al een tijdje langs, de meeste blootvoets en da verklaart al veel, heel veel wonden aan voeten en onderbenen.
Vooral mannen, onverzorgd ma heel vriendelijk. De Sister die ons vergezeld zit de hele tijd vrolijk te neurienen en als ze iets later mijn wondzorg overneemt, vertelt ze hoe erg zij hiervan houdt, terwijl ze vrolijk nog wat maden uit de wonde plukt en de beestjes zelfs schattig toespreekt. Ik heb hier even tijd nodig, de wondzorg voor mn neus is letterlijk mijn drempel van de dag, effe slikken en dapper zijn. This is it..
Mja, het is gewoon je best doen en alle kleine beetjes die je doet zijn beter dan niks te doen he? Het is toch niet zo simpel, ik zag nog nooit eerder zulke vuile wonde, het blijft nog altijd een beetje gissen welke producten/wondzalf ik best gebruik en niet te erg nadenken aan de omstandigheden de patient zijn tijd doorbrengt tot de volgende verzorging, of het verband fatsoenlijk zijn werk kan doen, maar gewoon op dat moment je best doen. 

De rest van de week verloopt pretty much the same, smorgens rond 6.15u bed uit, fris douchke om rond 6.30u de deur uit te zijn. Tegen 7u ben aan The Motherhouse, heb er samen met al de vrijwilligers ontbijt en na ons gezamelijk gebedje en dankliedje, splitsen we ons op en gaat ieder in groep richting werk van de dag. 
Wij hebben deze week weer wat extra hulp gekregen, ne geniale dokter uit Italie en nog een aantal verpleegkundigen. Zeer welkom, want woensdag staat ons n uitdaging van jewelste te wachten!
Het is een "open day", ene keer in de maad, zetten we onze deuren open voor iedereen die iets nodig heeft. Ons team wordt onderverdeeld, ik ben verantwoordelijk voor de mannen en krijg vertaalhulp. Bedoeling is dus dat ieder gewoon komt vertellen wat de klachten zijn, wij zo goed en zo kwaad als we kunnen de situatie inschatten en dan naar oons eigen weldunken medicatie of advies meegeven.. Niet zo heel eenvoudig zalle, doet me ergens n beetje denken aan de verzorging in gevangenis, je hoort de klachten, beoordeelt snel of het inderdaad klopt en eventueel bijhorend onderzoek van onze dokter nodig heeft en trekt verder uwe plan. 

Met dubbel gevoel loop in smiddag met dokter JeanPaulo terug, op zoek naar een kleine lunch. We hebben allebei onze bedenkingen bij deze manier van werken, ik vraag me constant af wat als ik fout ingeschat heb of foute medicatie heb meegegeven? Welke gevolgen zou dat kunnen geven, gaat men wel effectief ons advies opvolgen en wie zegt hoeveel van de medicatie er misschien niet gewoon zal verkocht worden.. 
Klopt het in dit geval ook dat je met gewoon je best te doen, en met de kleine dingen die je doet beter doet dan wanneer je niks zou doen, ik vraagt het me toch af of t wel zo waar is.. 

De zaterdag die eraan komt, gaan we met ons team op verplaatsing, als het ware als een veldhospitaal naar een nabijgelegen dorp en daar zal het net zoals woensdag verlopen. Ik heb met de Sister overeengekomen dat ik de kleedjes die ik bij me heb mag meenemen om ze zo ginder zelf uit te kunnen delen, daar waar de mensen ze echt nodig hebben! Geweldig vooruitzicht! Ik zal nog voorzichtig proberen dat ik er fotos van mag gaan trekken, maar dat kan k nie beloven, is normaal niet toegestaan wanneer we aant werk zijn.

Ik ben benieuwd.. 
big hug x

Reacties 2

nancy 11-10-2012 19:31

hey, blij je nog eens te horen.
Ik popel om telkens je verslag te lezen!!
Gezondheid terug in orde?
Hou je taai!!
Knuf!
xxx

Lot 11-10-2012 21:11

Hallo!
Heb heel wat leesvoer achter de rug, want ik stond een beetje achter) Wat een verhalen! Amai Elsje,ik vind het geweldig het werk dat je daar doet, lijkt me echt interessant! Soms is het moeilijk om te weten of het al dan niet goed is wat je doet, volg je buikgevoel, en je al afvragen wat kan en niet, is zeker ook al een goed begin! Maar ik ben er zeker van, die door jou verzorgd worden, kunnen het niet beter treffen! Elsje, wees op je hoede en probeer ten volle te genieten want de tijd vliegt )
Grtjes van ons xxx

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer