Meeting the sponserchilden !!

Zondag 6 november, Mangalore

Wat een bijzondere dag.. Prachtige momenten om voor altijd te koesteren!

Mijn dag begon om 5.30u, komt ervan als je de Sisters beloofd om de zondagsmis mee te komen volgen. Moet k toegeven dat t me wel iets heeft gedaan za, zo'n volle kerk, was lang geleden dak da nog ns gezien had, en ik geloof ook dat iedereen daar aanwezig er toch ook met volle goesting was, uit overtuiging. De kerk zelf had wat van het heerlijke kicherige dat India vrijwel typeert, blauwe en groene neonlichtjes rond onze Jezus Christus, helemaal niet neerbuigend bedoeld zoals het bij ons wel ns zou kunnen overkomen, ma vanuit hun oogpunt net uit respect, alsof ze Hem letterlijk in het licht willen zetten..
Enfin, de zondagsmis was n fijne ervaring, nu wel niet om er elke dag zo vroeg voor op te staan.

Na de mis, ontbijt. Sister Evangeline komt me even vergezellen, geeft me toestemming om n uurtje zelf op ontdekking te gaan op het terrein, naar het Children Home. Daar gaf de verantwoordelijke Sister de kleintjes net de opdracht om hun schooltas proper te maken en deed dat toch met behoorlijk harde stem vond k.. Voor hun eigen goed zegt ze me, ze moet streng zijn, anders zullen ze het nooit leren.
Er leven momenteel 102 meisjes in the Home, allemaal of weeskindjes, of in de steek gelaten, van alleenstaande ouders die ergens anders werken en hun kindjes niet kunnen onderhouden. Ze blijven hier tot ze hun studie afronden of ze zelf trouwen..

10u, ontmoeting met Sister Daphne from Dharma Jyothi Social Centre. Zij is de verantwoordelijk van onze sponserchildren en neemt me vandaag onder haar vleugels.

Effe een woordje over het sponsership program, er zijn in Mangalore 3 Convents die zich met Sponsership bezig houden. Ik hoorde dat er in het totaal (vanuit Belgium, Italie en klein aantal vanuit Duitsland) zo'n 1800 kinderen in het programma zitten! En ik heb de eer vandaag daar 5 van te mogen ontmoeten!!
De Sisters hier doen nog vele meer dan dat, ze werken rond programs en activiteiten met kinderen uit het dorp, organinseren zomerkampen, voorzien materiaal voor een volledig schooljaar, ze geven opleiding over HIV, TBC, hygiene, opvoeding, belang van proper drinkwater, enzo. Ze hebben een zelfhulpgroep voor vrouwen, organiseren activitieten om ze uit het huis te halen en voor zich op te komen. Bravo zeg ik!
Onze sponserchildren wonen gewoon bij hun gezin, voorwaarde is dat hun ouders wel gaan werken, maar ze verdienen niet genoeg om hun kindjes van educatie te voorzien. Dus dat gebeurt met de centen die ze via het sponsership program krijgen. Ik betaal 150€ per jaar en daarmee zorgen de Sisters dat Josline een heel jaar naar school kan, ze voorzien haar boeken en schrijfgerief, haar uniform, elke dag een warme maaltijd op school, met kerst een nieuw kleedje, kortom ze zorgen dat ze een heel jaar van alles voorzien is wat ze nodig heeft. Ze mag naar al da activiteiten, zomerkamp, noem maar op! Het is in orde, programma werkt goed, krijgt ondersteuning van de overheid én St Evangeline vertelde me vanavond dat er een nieuw programma wordt opgestart, met ex sponserkids, die hun opleiding dankzij de sponsering dus hebben afgerond en nu verder gaan op eigen benen. Ze worden gestimuleerd om ook help te bieden aan de jongere kids, om zo iets terug te doen en hun dank uiten. Good good!

Dus, St Daphne haalt me op en als we 10min later het Convent binnenstappen zie ik dat mijn gasten al ongeduldig zitten te wachten. Ik krijg t al lastig seg, die kleintjes kijken me met zulke grote ogen aan, alsof hun grote idool voor hen staat. Ik kijk zelf al een tijdje uit naar dit moment, ontmoet onze sponserkindjes, maar ook voor hen moet dit een groot moment zijn, ik merk het al heel snel aan hun reactie, ze beseffen heel goed wat n kansen ze krijgen dankzij onze sponsering.. De ouders spreken hun dank uit voor de hulp en opoffering die wij doen voor hen en ik denk bij mezelf "die 150€ is voor ons echt niet zooo'n groot verlies, ma voor deze mensen is het blijkbaar echt alles"
De kindjes komen rond me zitten, hun ouders met al even grote ogen, allemaal wat verlegen en onwennig, ma St Daphne breek heel subtiel het ijs. De ouders stellen me vragen en ik praat wat met de kindjes. Vraag ze wat ze later willen worden en ik kan met trots zeggen dat we 2 nonnekes en 3 dokters in spe sponseren ;-)
We knuffelen allemaal apart, ieder had wel een super lief woordje voor me klaar en binnen de kortste keren sta ik daar te snotteren! Een mama neemt me vast, begint te vertellen en vertellen, ze krijgt het moeilijk en knuffelt me bijna plat. Als Sr Daphne haar verhaal vertaalt begrijp ik dat ze een alleenstaande moeder is, verstoten door haar familie, niemand om op terug te vallen, moet hard werken en is ontzettend dankbaar dat ze dankzij de sponsering haar kinderen een kans kan geven. Weet dat ook het broertje via de sponsering ook zijn boeken voor school krijgt en zo dus ook wordt geholpen. Er is afgesproken dat slechts 1 kind per gezin in het programma wordt opgenomen, maar de andere kinderen in het gezin krijgen ook hulp. Emotioneel..
Ik heb voor elk van de kids een briefje met een kleinigheidje bij van hun sponserparent, die reacties waren prachtig om te zien! Alle fotos gingen rond, wie is wie, welke band hebben ze met mij, knuffels en danku kusje, wat een liefdevolle bende!
Dan had ik zo ook nog een geschenk voor ze, een zak vol met nuttige spulletjes (tandenborstel, zeep, balpennen, handdoek, ..) eigelijk zowat voor het hele gezin. Had er nog wat lekkers bij in gestoken, voelde me just Sinterklaas :-) die happy snoetjes, das goud waard!!
We nemen samen fotos, en dan wordt k zelfs bij hun thuis uitgenodigd! Ik ga hier graag op in, helaas kon ik ze niet allemaal thuis gaan bezoeken want ze wonen allemaal wat in een andere richting.
St Daphne is mn escort, we rijden naar het kleine dorpje waar Josline Renecha Lobo woont, mijn eigen pracht van een kind!
Mooie ervaring, met weinig te vergelijken met wat ik hier al gezien heb.. Ze wonen klein, met 5, ze heeft nog 2 oudere broers en haar ouders.
Hun huisje is gebouwd op grond dat eigendom is van de overheid. Ze hebben het helemaal zelf gebouwd, uit muren van modder als ik het goed begrepen hebt (als het regent worden ze zacht en stort er wel eens n stukje in), bestaat uit 3 kleine kamers waarin 1 bed en 1 tafel staat. Papa Lobo slaapt in het bed, de rest heeft een opgerolde mat die ze elke avond tevoorschijn halen en op de grond slapen.. Hun keuken is netjes, basic, ma ze zitten droog en lachen, ik ben trots.
Probleem met het huis en het hele dorpje dat op die grond gebouwd is, de grond is eigendom van de gouvernement, ze betalen er dus niet voor, enkel taxes jaarlijks. Maar de kans bestaat en wordt momenteel zels heel reeel dat de gouvernement dat stuk grond terug gaat opeisen en de gezinnen er zonder pardon én zonder uitkering kan uitzetten! Als er zich een nieuw project opdient, bv airport dient te worden uitgebreid, dan zullen vele gezinnen uit hun huis worden gezet, zomaar. Man, daar ben k toch nie goe van zalle!
Gezin Lobo ziet er content en gezond uit. Ik laat me vertellen dat er blijkbaar wel een soort gezondheidverzekering bestaat dat de kosten tot een bepaald bedrag draagt. Papa Lobo is hartpatient, kan daardoor geen zwaar werk doen en voor het lichte werk dat hij kan uitvoeren moet hij zich een heel eindje van huis verplaatsen waardoor hij uiteindelijk meer betaald aan transport dan dat hij eraan verdient. Mama Lobo doet net als zowat al de vrouwen hier aan "beedy rolling" soort tabak verwerken tot sigaretten, best ongezond werk, maar meestal het enige werk dat ze kunnen vastkrijgen. Én ze heeft pas ne niersteen crisis gedaan, kunt ge t geloven??
Als ik zou kunnen, kzou ze gelijk laten overvliegen, zo'n warm gezin, groot respect hoor!

Terug in de auto valt het me binnen hoe blessed ik me voel, om dit alles te mogen beleven, het geeft zo'n intens gevoel deze mensen te ontmoeten en een deeltje van hun leven te mogen zijn..

Dankjewel aan mn medesponserparents, ook dankzij jullie mag ik me nu wat rijker voelen, door jullie hulp voor deze kids en het vertrouwen dat je ook in mij legt, voel ik me geweldig! Jullie krijgen allemaal uitgebreid verslag over je eigen kids, ge moogt op beide oren slapen, ze stellen het wel!

Ik sluit mn dagje met St Daphne af met nog een uitstapje naar n mooi natuurpark en een craftswork village, je kan jet wat met Bokrijk vergelijken :-) allemaal typisch oud Indische huisjes met elk hun handwerk, van potten bakken, bamboestoelen vlechten, tot weven, wel ns ferm om te zien. En dan besef ik wat voor n lange en intense dag dit was en ben content als k terug in Jeppoo beland, St Evangeline me weer hartelijk naar mn kamertje begeleid en dolenthousiast mee de fotos van vandaag bekijkt.

Ik sluit het verhaal af en geef jullie nog graag de contactpersoon en gegevens door van Danielle, zij is verantwoordelijke van De Vreugdezaaiers, de organisatie te Gent, zij staat rechtstreeks in contact met de Sisters hier en het Sponsership Programma. Als je zin hebt om er meer over te weten, ik heb zelf ook folders liggen thuis, kwil gerust ns langs komen met mn fotos en verhaal als er interesse zou zijn in het programma.
http://www.vreugdezaaiers.org/ , Danielle Declercq

So, good night to you all!
With love,
Sister Elsa ;-)

Reacties 3

ma 08-11-2011 16:32

het heeft je goe gedaan die ontmoeting met os kindjes.ben heel trots op je wat jij daar allemaal doet .dikke knuffel XXX

paps 08-11-2011 22:16

hey kleine geukens zo te lezen is dat een geweldige ervaring.
doet dat noch goed ginder en wij volgen je op afstand.
dikke kus paps

Christoph 11-11-2011 22:09

Je typt alsof je al 20 jaar aan journalistiek doet, ik zie die vingerkes al gaan. Moet ik hier in herhaling vallen en zeggen dat je je ding daar vindt? Je hart loopt over van geluk als je die kindjes kunt helpen... en jij kan ze helpen want je weet mensen te motiveren, je weet wat er te doen staat...
Go for it... en laat me weten hoe ik kan beginnen sponseren

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer