Sealdah Station


Donderdag, vrijaf en er samen met Judi opuit getrokken.
Geweldige madam, geboren in China, woont nu in UK en slaapt kamertje naast me in YWCA. Ze doet vrijwilligers werk bij EMC, als deel van een stage begrijp ik.

Ze verteld me savonds over haar avonturen, ze brengt veel tijd door met kinderen in de stationsbuurt en ik vroeg of ze me ns nie mee wou nemen, wil zelf ook wel ns zien hoe t er daar aantoe gaat. Normaal ist dat niet echt toegestaan, de organisatie is best strik (was er zelf ook gaan horen of k nie mee in n klein project kon stappen, ma ze vragen om aanbevelingsbrieven enzo, net iets officeler dan bij ons Sisters zo blijkt) Anyhow, Judi durft zelf al wel ns n regels niet zo nauw te nemen en pakt me vandaag mee!

Het blijkt om dezelfde stationsbuurt te gaan als waar ik deze week mijn nieuw jobke begon, Saeldah station, dus da kan nog intressant worden.

De tocht er naartoe was hilarisch, met een tram die absoluut niet onze richting uit reedt, een bus die volledig vastzat int verkeer en wij die dan uiteindelijk te voet een heel stuk rapper ter plaatse waren, terwijl de zon.vandaag zo belachelijk hard scheen (ik ben zowaar verbrand in mn hals, mn eerste kleureke buiten mn knalrode wangen van oververhitting, die zijn er zowa constant!)
Bizar toch dat t zo heet blijft., de voorbije 4 dagen heeft t savonds zo erg geregend, met bijhorende Moesson onweer om toch n beetje schrik van te krijgen. Ge zou denken dat daardoor toch n beetje zou afkoelen, ma integendeel joh, de zon schijnt presies alleen ma harder overdag. Da verklaart misschien ook wle de kloppende migraine achtige koppijn die k al n paar dagen moeilijk wegkrijg..

Concept zit zo, zij werk er samen met 2 Indische kerels die het projectje leiden, zelf via afkickcentrum van EMC uit hun ellende kunnen kruipen en ontfermen zich nu om de jeugd die, met of zonder hun gezin, in het station woont. Kleine mannekes, soms alleen, soms met hun drugsverslaafde moeder of vader., op n stuk karton, leven letterlijk op het perron en tussen.de treinrails. Dankzij het projectje kunnen ze elke dag smiddags een lunch krijgen en worden ze samen naar een lokaaltje in de buurt begeleid om er wat activiteiten samen te doen, hun leventje net iets aangenamer maken en zo toch meer kans om op een of andere manier uit dat vuile leventje te geraken. Veel van de manneke gebruiken zelf drug, snuiven lijm, dat zelfde drieste verhaal... Blijkbaar nemen ze hun vluchtin de drugs omdat dat het hondergevoel wegneemt, en aangezien ze nooit weten wanneer ze nog ns iets te eten zullen krijgen/vinden, zordt het voor vele van hen een toevlucht..
De kerels Ram en Katchi nemen Judi en mij mee op en.rond het perron, letterlijk op zoek naar de mannekes om hen te verzamelen voor de lunch. Dit is behoorlijk hard voor mij om.te vatten...
We stappen over de treinrails, de mannekes zelf schieten onder de stilstaande treinen door, hier en daar zien we er een aantal.wat eten stelen uit de treinen, Ram.wijst ons op een moeder van die gans high tegen een kant aan ligt., terwijl wij haar zoontje enthousiast meenemen om te komen eten. Heavy shit! De mannekes zelf zijn super lief., overal vrolijk Aunti roepen en ons komen knuffelen, sommige zeulen nog gauw een.zware kar naar de andere kant vant station, daar krijgen ze dan ne kleine cent voor en blinkend van trots komen ze dan nadien mee aan tafel.
De mannekes vertrouwen de 2 kerels echt, je ziet hoe ze stillekes komen vertellen dat ze die ochtend door ne agent in elkaar zijn geslagen, hoe ze allemaal samen ongeduldig rond de tafel kruipen, met grote ogen naar hun simpel bordje rijst en een gekookt ei (dat ze dan nog aan ons zouden willen afgeven, nie te geloven zoiets!) Godzijdank bestaan er zulke kleine projectjes, ze zullen helaas niet alle kinderen die t nodig hebben kunne bereiken, ma ik denk.da we hier wel mogen denken dat alle kleine beetje wel degelijk kunnen helpen.

 Ram wijst op n gebouw naast het kleine "eethuisje", daar worden dagelijks de lichamen opgehaald, accidenten in het station en langs de sporen, al dan niet een wanhoopsdaad van personen in hun uitzichtloze situatie.. Zijn verhaal is nog maar net gedaan of er passeerd een klein buske met Gouvernement opschrift, hij doet teken dat het "de auto" is., die de lichamen naar het ziekenhuis zal brengen om geidentificeerd te worden. De achterste deur van de wagen is niet dicht als het langs ons rijdt en in een flits zien we een beeld van wirwar van voeten onder wat plastiek verstopt, duidelijk.genoeg om.ons toch effe stil te krijgen...

De buurt in en rond Saeldah Station komt mij over als een kleine wereld op zich. We zien er een manneke van om en bij 12 jaar., met een witte doktersjas en een klein koffertje, als ne echte dokter iemands wonde aan n been verzorgen, blijkt ook deel te zijn van een project lopende hier. Een beetje verder in het straatje is onze eigen Dispencery van Missionary of Charrity, ik word er zelfs al herkent door een van ons patienten en krijg me als dank een tasje Chai aangeboden. Het doet me weer eens zo content zijn dat k op de vraag van Sister Marcy Maria ben ingegaan om hier ook een handje komen te helpen, en kijk stiekem al uit naar morgen middag, kan k terug komen.
Het is er vuil, dit is het leven zoals het is, in de sloppen.. het is allemaal moelijk te vatten, ik zal er flink moeten.opletten om zelf niks op te lopen, ma het intrigeert me enorm, ik wil er meer van weten en dieper induiken, hier kan k nog wel iets betekenen..

Ah nog kort over dit, Judi verteld me.eerder deze week datvze vorige week zo erg onder de indruk was van het enthousiasme van de mannekes, op vrijdag krijgen ze kip bij de lunch! Allemaal uitgelaten, dolenthousiast, want ze zijn verzot op chicken! Judi verteld dat wanneer de bordjes arriveren, ze zelf bijna van haar stoel valt als ze ziet om wat voor n armezalig klein stukje kip het gaat en joe omtzettned content de mannekes voor da miezerige klein stkske kip waren.. Net als vandag bij hun eike, wilden ze hun eigen stukje aan Judi geven, zo trots op hun Aunty en blij om iets voor haar te kunnen doen. Niet te geloven he.
Judi schrijft zelf ook over haar avonturen en het hele chicken verhaal haar thuisfront zo geraakt blijkbaar dat ze spontaan en inzamelactie op poten hebben gezet, voor meer chicken :-)  Hehe, misschien kan ook ik met onze sponsorcentjes wel voor wat chicken zorgen. Even veggy principes opzij zeker ;-)

Khou jullie op de hoogte!
(trouwens, Judi is ook ne held in stiekem fotos trekken waar t eigenlijk nie mag, ik vraag ze een van de dagen of k haar collectie ne keer mag lenen en dan gooi ik ze online!)

Ah, nog even laten vertellen dat mn bezoek aan consulaat vorige week weinig nieuws heeft gebracht, zoals ik vreesde hebben ze niet de power om iets aan de visum te veranderen, zelfs niet om er een multiple entry van te maken ipv single. Wel kei sympatieke madam, met de gekende levensgrote fotos van ons koningspaar achter haar, ze heeft mijn gegevens zorgvuldig opgeschreven voor het geval er tijdens mijn verblijf iets mocht misgaan, maar daar blijft het dus bij.
Stilekes aan bij neerleggen dat mn verblijf in India zich zal beperken tot de 90 voorziene dagen en zo toch al voorzichtig n planning beginnen uitdokteren voor de komende resterende tijd. kHeb t hier in Calcutta zo naar mn zin, zou gerust nog n hele tijd hier kunnen blijven en mn werk gewoon verder zetten, maar er staat ook nog heel wat in de het zuiden van India op mn te bewonderen lijstje, nog wat mensjes die k wil bezoeken, onze sponsorkindjes die k wil bezoeken, dusss stilekes bij neerleggen dak tegen de tijd dat t november gaat worde ik hier afscheid zal nemen en mn trip verder zal zetten.
Betekent ook dat ik terug contat kan opnemen met de organisatie waarvoor ik in Nepal zou kunnen starten met vrijwilligerswerk, en dat het grote Plan B wel ns kans tot uitwerking kan krijgen...


Wordt ongetwijfeld vervolgd ;-)  

Reacties 5

ineke vermaelen 12-10-2012 18:42

Wauw, wat een verhaal! Ongelooflijk wat je daar allemaal meemaakt, precies een scène uit een film (denk maar, slumdog millionaire). Wat doet je verhaal ons toch nog maar eens beseffen dat we het hier allemaal nog niet zo slecht hebben é! Doe het daar nog goed, lieve Els, je doet dat echt fantastisch!

Tommeke 12-10-2012 19:12

Hey Elsje,
Amai, wat een avonturen ben jij daar allemaal aan het beleven zeg!!! Goe bezig
Volg je hartje, maar wees wel voorzichtig he meid!
Knuf
Tom

nancy 12-10-2012 21:47

plastiek met voeten eronder.
Wow, ver van mijn bed, 'k kan me da echt ni voorstellen.
Alleen gezien in een oude film...

Jimmy Nys 14-10-2012 23:05

Goe bezig Els !
Werkt inspirerend !

Namaste ! ;-)

Mieke & Willy 15-10-2012 20:08

Hello Els,ongelooflijke verhalen om te volgen ook heel boeiend,dit laat mij nog maar eens beseffen hoe ontzettend goed het wij hier hebben en dan denk ik zeker ook aan onze kleinkinderen.Els hou je goed,geniet er nog van en pas heel goed op jezelf.Dikke knuffel

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer