The Motherhouse

Day1 in the motherhouse.

De dag begint vroeg, rond half 6 ofzo, tis echt veel te warm en te lawaaierig om goe door te slapen hier, ben ns benieuwd hoe lang k da ga volhouden.

Het is n half uurke stappen van mn guesthouse naar the Motherhouse, best toch vermoeiend in die hitte.
Rond kwart voor 7 aangekomen, samen met de andere vrijwilligers verzameld voor ontbijt (stukje brood, banana en beker thee, simpel maar oke)
Beetje organisatie, gezamelijk gebedje en een danklied voor degene die hun laatste dag begonnen en dan werd iedereen opgesplitst in aparte groepen naar de verschillende houses.

Je hebt een 2tal houses waar ze zieke, oudere en stervende patienten verzorgen, er is een opvangtehuis voor vrouw en kind, een house waar ze straatjongeren trachten te mobiliseren en geven er les, ik vergeet er nu ongetwijfeld nog een paar, maar dan is er nog het Children House, dat wordt mijne vaste stek blijkt later die dag.

Ik volg gewoon de rest mee, we krijgen allemaal ne groene schort aan en worden voortaan Aunty genoemd (als in tanteke, heel schattig wel)

We zitten gezellig op de mat met al de kleintjes om ons heen, wordt er daar gewoon eentje in mijne schoot gelegd en zo krijgt ieder van ons eentje onder onze vleugels. Gewoon een beetje knuffelen, wat spelen, we zingen samen wat liedjes en dan is het tijd om de kleintjes wat te drinken te geven. Gewoon met beker water en  n klein lepeltje, veel geduld en beetje bij beetje, ieder rustig op eigen tempo.
Verschonen, beetje spelen, wat bewegingsoefeninskes doen, heel rustig allemaal.
Rond 10u krijgen ze wat pap (blauwe pap! Blijkt dat ze er cake bij inmixen, taart he, I don’t know, misschien voor de suikers ofwa? kHeb al gauw mn bedenkingen over het voedsel dat ik zie passeren..)
rond 11u ist tijd om zelf een tasje thee te drinken en dan rond 11.30u krijgen de kleintjes een bordje warme mix (?), dat was een flinke uitdaging! Een voor een zaten we onder gesmost, flink wa werk met opkuisen van kleintje en rest, ma zo schattig die mannekes. Ieder op eigen tempo zn portie op, dan verschonen en bedje in. Dan loopt t tegen 12.30u aan en zit onze voormiddag shift erop.

 De ruimte waar kleintjes verblijven is ruim genoeg, middenin allemaal bedjes bij mekaar, toch wat leuke kleuren en.tekeningen aan de muur, maar van speelgoed bemerk ik bijna niks op. Op de grote muur aan de speelmat hangt van elk kind een korte voorstelling met foto, kort verteld welke beperking ze hebben, wat ze leuk vinden en welke hulp ze kunnen gebruiken. Er bestaan ook dossiers van elk kleintje, met bepaalde oefeningen die goed voor ze zijn, daar moet k me nog wa in verdiepen.

 Voor lunch zoek k samen met leuk vrouwke plaatske uit, rustig wa zitten tetteren en dan had k dringend n dutje nodig. Valling wint, ik start met mn antibiotica en voel me zo ellendig worden..

 Rond 15u werden we terug verwacht in the Children House voor n orrientatie gesprek, alle afspraken en regels worden wat uitgediept, achtergrond info en dan een vkor een bij de Sister om te bespreken wat we willen doen.

Er wordt ne hele uitleg gedaan over de 'situatie' die er aan de hand is in Sudderstreet en omstreken (das de omgeving waar ik verblijf) Met maffia achtige toestanden, bendes die kinderen inhuren of stelen om voor hen te bedelen, kinderen die zich laten prostitueren, vrouwtjes met baby die je vragen om melk voor hen te kopen en het achter je rug terug gaan verkopen in dezelfde winkel, ik word er nie goe van als k t hoor! Ben me ervan bewust dat er hier heel wat corrupte zaken gebeuren, als je wat verder durft te kijken dan herken je hier en daar al wel zaken die niet al te koosjer zijn..
Durf gewoon door te lopen is hun boodschap, je bent niet onbeleefd als je deze mensen en smeekbedes negeert, je doet er in feite zelfs goed aan, Door niet in te gaan op deze praktijken, worden we niet blijvend aangemoed om deze levensstijl aan te houden en zo hopelijk beetje bij beetje te laten uitsterven, door enkel op georganiseerde manier iets te proberen veranderen en niet op eigen houte de held gaan uithangen, dat was wijs advies! Niet dat ik dat van plan ben, weten we allemaal, ge moet hier nie aankomen en denken dat ge t hier ns zal doen veranderen, maar dus met de kleine beetjes die je via de Sisters kan doen, zo kom je al een heel stuk verder.    

De Sister is laaiend enthousiast als ze hoort dat ik als verpleegkundige werk, smeekt me bijna om mee in hun dispensary te willen helpen en we komen tot n fijn compromie. (onder dispencery versta ik hun eigen kleine apotheek in het gebouw en op bepaalde momenten op verplaatsing)

 In voormiddag zal ik dus in de Dispensary werken, als k wens kan k in namiddag bij de kleintjes gaan helpen, maar is niet verplicht. Op zondag is de dispencery gesloten en mag k dan bij de kleintjes gaan helpen. Ideaal! Nu zaterdag is er al een dag gepland dat we op verplaatsing gaan, met het hele hebben en houwen naar de dorpkes, spannend!

 Ik overleg met haar ook wat de opties zijn die er zijn voor de spullen die ik bij me heb (de masale bagage!)
Its up to me, of ik geef t af in het weeshuis en dan worden se spullen voor de eigen kleintjes gebruikt. Of ik geef ze af in the motherhouse en dan worden ze in de dorpen uitgedeeld. (op zondag gaan de Sisters naar de dorpkes om spullen uit te delen) Naar mijn mening hebben de kleintjes in t wweshuis op gebied van kleren dat wat ze nodig hebben en lijkt het me nuttiger om te proberen zo dicht mogelijk te komen bij het volk dat het echt nodig heeft.

Ik probeer n stapje verder te gaan en vraag of het misschien mogelijk is om.op.een.zondag mee te gaan met de Sisters en de spullen zelf af te geven. Even zie ik ze fronsen, maar geeft dan toe, raadt me aan om t te bespreken het met de Sister van de dispencery en dan kan k t zaterdag misschien zelf meenemen.

Hoera! :-) hartje maakt een vreugdesprongetje, da zou toch geweldig zijn als k onze kleertjes zelf kan gaan uitdelen!

Ik.durfde niet nog een stapke verder gaan en vragen of k fotos zou mogen.trekken, das normaal echt overal.tijdens het werken.niet toegestaan. Tenzij blijkbaar op je laatste dag werken, en dan hangt t nog af van de situatie op.dat moment in het house waar je aant werk bent.
Dus van fotos kan k niks beloven, kprobeer zo duidelijk mogelijk te vertellen dat je er toch n beeld van kan maken.

 Zondag staat er trouwens al n activiteit gepland met al de vrijwilligers samen, aan de Khali Ghat (dat is het eerste en bekendste house dat the Mother gesticht heeft) Sisters laten ne lekker diner voor ons maken en beloven een gezellige avond met zang, gebed en samenzjjn. Kijk er naar uit!

 Primeur savonds, een van de meiskes neemt me mee op zoek naar iets lekkers, ik neem nog altij mijne Trotter erbij als k iet zoek om.te eten en probeer echt goe uit te kijken waar en wat. Zij verbaasd me door te vertellen dat ze gewoonlijk mee langs de straat iet eet, gewoon aan die gammele kraamkes of kleine plaatskes waar ge doorgaans alleen Indiers ziet staan eten. Alright, buikgevoel en gaan, ik vertrouw mijn eetlust aan haar toe en we kiezen zorgvuldig een kraamke uit en bestellen een portie noedels. Het wordt daar ter plekke voor je klaargemaakt, ziet er best oke uit, gewoon wa groenekes, goe wa kruiden en hij gooit ne goeie grop nodels erbij. Met zn 2 op os gat op ne stoeprand, tot grote verbazing van voorbijgangers en ik eet met zo veel smaak mn hele portie op, echt super lekker! Voor 20 roepies heb k flink mn buikje rondgegeten, pakt n 30eurocent! Geweldig!

Als ik da die avond vertel aan Judith, meiske van UK, kamer naast me, dan trekt die ook.grote ogen "and how are you feeling?":-) ik beloof haar ne keer mee te nemen en neem voor alle veiligheid toch mn portie Enterol in ;-)

De nacht duurt een eeuwigheid en toch is snel de drukte en hitte alweer daar om kletsnat vant zweet wakker te worden, voze snotkop, en ne hele vrije dag om in te vullen.
Kheb nog wel hier en daar wa plekskes dak wil verkennen, ma word toch gewaar dak t op mn gemak moet doen, antibiotica maakt me toch wa platter en ben content dak pas morgen echt in actie hoef te schieten.

Tot zo ver mn update, week 1 in India is om..
Big hug x

Reacties 2

marleen 27-09-2012 20:56

hoi els,

zo spannend om mee te lezen, tis precies of ik er zelf terug ben!!!

heb je de brief kunnen afgeven?

groetjes leen

Marleen Vanoppen 27-09-2012 21:07

Hallo Elske , wat een avontuur meid ik volg je verhaal alle dagen alleen hoop ik dat je snel beter bent .Ik ga je dringend eens een mailtje sturen want ik heb nog geen tijd gehad en ben ook heel moe de laatste tijd .Ik ben je niet vergeten hoor ...Ik bewonder je moed Els en alle het mooie werk dat je ginder doet ...ook al is het is het heel moeilijk om te zien hoe keihard het leven kan zijn van deze kinderen .ik denk heel veel aan jou !!!! DIkke knuffel voor jou en geef er ook een van mij aan alle kinderen ginder .Groetjes Leen

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer